Szkodniki

Kategorie:


Ahasferus advena (Waltl.)

waltl

Chrząszcz długości 1,5 – 2,0 mm, brązowo-czarny lub żółtawy, lekko połyskujący, delikatnie owłosiony. Głowa w zarysie trójkątna, w tylnej części wypukła i schowana pod przedplecze. Głowa w zarysie trójkątna, w tylnej części wypukła i schowana pod przedplecze. Czułki 11-członowe z wyraźną buławką, oczy duże. Przedplecze szersze od długości, wypukłe, pokryte punktami. Przednie kąty przedplecza wyciągnięte do przodu i szeroko zaokrąglone. Długość pokryw jest 1,3 do 1,6 razy większa od ich szerokości, wierzchołki pokryw delikatnie zaokrąglone. Powierzchnia pokryw bardzo słabo punktowana, pokryta białymi włoskami. Spód ciała i nogi ciemne.
Spotykany był na różnych produktach takich jak ziarno zbóż, nasiona roślin oleistych i ich przetwory, kopra, kakao, orzechy, pasze, suszone owoce, zioła i przyprawy. Najczęściej występuje na pleśniejących produktach, ale nie można go zaliczyć do typowych mycetofagów, bo rozwija się także na wilgotnych produktach pozbawionych pleśni. Tak więc szkodnik może wyrządzać pewne szkody w przechowalniach. Pochodzi z Ameryki, obecnie spotykany na całym świecie.

Alphitophagus bifasciatus Say

say

Długość ciała 2,0 – 2,5 mm, owalnie wydłużony. Powierzchnia ciała delikatnie owłosiona, pokrywy rdzawe, tylko ich koniec i pas poprzeczny na środku pokryw są czarne. Czułki długie, buławkowate, człony od 5 do 11 jednakowej wielkości. Spotykany w warunkach naturalnych i w pomieszczeniach zamkniętych na pleśniejących produktach roślinnych. Gatunek kosmopolityczny, częściej spotykany w Europie południowej.

Bolimuszka jesienna, (bolimuszka kleparka)

bolimuszka

Bolimuszka jesienna zasługuje na szczególną uwagę ze względu na kłująco-ssący aparat gębowy. Żywi się krwią człowieka i zwierząt, pobiera pokarm co 2-3 dni. Podczas spoczynku ma charakterystyczną postawę z odwłokiem nieco pochylonym do dołu. Wtedy można zaobserwować kłujkę skierowaną ku przodowi. Barwa szaro- czarna z podłużnymi ciemniejszymi pręgami na tułowiu. Są powszechne w budynkach inwentarskich, gdzie żerują na zwierzętach.
Biologia, rozwój
Samica składa do 600 jaj w ściółce z nawozem, jednorazowo do 80 szt. Larwy wylęgają się po 2-3 dniach i rozwijają się w oborniku lub gnojowicy Po około 3 tygodniach larwa migruje do suchych miejsc, gdzie buduje poczwarkę. Po następnych 1-2 tygodniach wylatują dorosłe muchy, które żyją 3-6 tygodni. Bolimuszka bardzo boleśnie kłuje i wysysa krew. Mechanicznie może przenosić zarazki chorobotwórcze.
Zwalczanie
Ze względu na charakterystyczny aparat gębowy, zwalczanie tej muchy musi zostać przeprowadzone w odmienny sposób aniżeli muchy domowej. Do zwalczania bolimuszki nie nadają się preparaty – trutki o działaniu pokarmowym. Zwalczanie można przeprowadzić przy użyciu preparatów kontaktowych opryskując powierzchnie, na których ta mucha chętnie przesiaduje. Lepsze jednak rezultaty daje aerozolowanie wnętrz budynków przy pomocy gorącej lub zimnej mgły. Znaczne ograniczenie liczebności tych much daje zastosowanie larwicydów do zwalczania larw rozwijających się na nawozie.

Czarnuch ryżowiec

czarnych

Długość 2,5 – 3,0 mm, ciało wydłużone koloru żółto-czerwonego. Przedplecze tak szerokie jak pokrywy, które są 2 – 2,5 razy dłuższe od swojej szerokości. Czułki masywne, 5 ostatnich członów silnie rozszerzonych. Głowa duża i dobrze widoczna. Powierzchnia całego ciała punktowana.
Szkodnik poraża mąkę, uszkodzone ziarno i inne produkty zbożowe. Kosmopolityczny, pochodzi prawdopodobnie z Indii, do Polski przywożony z produktami spożywczymi, najczęściej z ryżem.

Hurtnica pospolita (hurtnica czarna)

hurtnica

Opis ogólny
Robotnice 3-4,5 mm długości, królowe długości 15 mm; robotnice koloru ciemnobrązowoczarnego, królowe ¬brązowe. Owad ruchliwy, gnieździ się w trawie, w ścianach i pod brukowanymi drogami. Poszukuje pożywienia w dużym promieniu od mrowiska i może także wnikać do domów. Poszukujące pożywienia robotnice zanieczyszczają żywność i powierzchnie oraz niepokoją swoimi wędrówkami. Preferują słodkie pokarmy. W ogrodach odkrywają korzenie roślin i przesuszają glebę. Hodują szkodliwe mszyce dla rosy miodowej. Z drugiej strony są pożyteczne, gdyż są drapieżcami dla innych owadów i koprofagów oraz nekrofagów. Społeczne zwyczaje mrówek spowodowały rozwój systemu kastowego, gdzie poszczególne osobniki są odpowiedzialne za określone obowiązki w społeczeństwie mrówek. Są tam robotnice(sterylne samice), płodne samce i królowe (płodne samice). Robotnice budują i rozbudowują mrowisko, opiekują się larwami, poszukują pożywienia i wtedy stają się szkodnikami. Królowe żadnych z tych prac nie wykonują, pozostają cały czas w mrowisku.
Biologia, rozwój
Kopulacja płodnych osobników ma miejsce w locie. W takich rojach biorą udział całe gromady mrówek. Trwają one przez 2-3 godziny. Po kopulacji samce giną, samice tracą skrzydła i budują w glebie komorę, gdzie zimują. Jaja są składane wiosną, a białe, beznogie larwy lęgną się po 3-4 tygodniach. Larwy żywią się wydzielinami gruczołów ślinowych królowej, aż całkowicie dorosną i wtedy się przepoczwarczają, tworząc mylnie nazywane „mrówcze jaja”. Z tych poczwarek lęgnie się I pokolenie robotnic mrówek. Przejmują one obowiązki gromadzenia żywności i opiekowania się następnym pokoleniem. Formy płciowe produkowane są dopiero później. Cały rozwój trwa około 2 miesięcy. W sprzyjających warunkach mrowisko może funkcjonować przez szereg lat.
Zwalczanie
Chociaż często niedostępne i trudne do zwalczenia, należy zlikwidować gniazdo, aby wyeliminować mrówki. Gniazdo można znaleźć śledząc ich ścieżki.
Zwalczanie chemiczne
Zabieg insektycydem może być wykonany zarówno wokół jak i na samo mrowisko i tak, aby pozostałości insektycydu znalazły się na ich ścieżkach wędrówek do budynku (a więc na oknach, drzwiach, wentylatorach, przewodach i kanałach). Potraktować należy połączenia ścian z podłogą, wszelkie ścieżki mrówek. Szczególną uwagę należy zwrócić na spękania, przez które mrówki mogą wnikać. Coraz częściej dostępne są trutki pokarmowe, które robotnice same zanoszą do gniazda.

Kapturnik olbrzymek

kapturnik

Długość ciała chrząszcza dochodzi do 6 – 8 mm, ciało brązowe z czerwonawymi czułkami. Przedplecze w przedniej części jest zaokrąglone z wyraźnym rzędem drobnych ząbków, z których 4 środkowe są wyraźnie większe. Pokrywy są łagodnie zaokrąglone, pokryte głębokimi dołkami. Tył ciała owłosiony.
Do niedawna występował w Ameryce Południowej i Środkowej, obecnie został zawleczony do Afryki, gdzie wyrządza duże straty, niszcząc zapasy kukurydzy. Gatunek bardzo ekspansywny i bardziej żarłoczny niż kapturnik zbożowiec.

Kapturnik zbożowiec

kapturnikzbozowiec

Chrząszcz długości 2,5 – 3,0 mm barwy brunatno-czerwonej. Głowa okrągła, schowana pod przedplecze, czułki 10-członowe, z których trzy ostatnie są trójkątne i tworzą wyraźną buławkę. Produkty pokarmowe: ziarno wszystkich gatunków zbóż, produkty zbożowe, makaron, fasola, nasiona dyni, suszone warzywa i owoce, drewno. W naszych warunkach może rozwijać się w okresie lata lub w ogrzewanych magazynach.
Do Polski bywa przywożony z transportami zboża i umieszczony jest na liście kwarantannowej.

Karaczan amerykański, przybyszka amerykańska

karczanamerykanski

Opis ogólny
Karaczan amerykański jest największym synantropijnym karaczanem, osiąga długość 28-44 mm. Samiec i samica mają długie, dobrze rozwinięte skrzydła, nieco dłuższe u samca. Jest barwy ciemnobrunatnej z jaśniejszym, żółtawym przedpleczem.
Biologia, rozwój
Karaczan amerykański ma najdłuższy cykl życiowy spośród wcześniej przedstawionych karaczanów. Po około 10 dniach od ostatecznego przeobrażenia się w owada dorosłego samica składa ootekę z około 15 jajami. Po kilku tygodniach wykluwają się nimfy. Poprzez 9 do 13 linień rozwija się owad dorosły. Okres ten trwa normalnie 6 do 9 miesięcy, ale w przypadku niesprzyjających warunków, a w szczególności przy obniżonej temperaturze może się przedłużyć nawet do 4 lat. Dorosłe żyją 21 do 24 miesięcy, a samica w ciągu swojego życia może złożyć do 70 kokonów. W temperaturze poniżej 5ºC larwy i osobniki tego gatunku giną. Karaczany tego gatunku preferują przebywanie w ciepłych, wilgotnych pomieszczeniach, żyją w magazynach artykułów spożywczych i miejscach przygotowywania żywności. W naszych warunkach klimatycznych praktycznie spotykany jest tylko w pomieszczeniach ogrzewanych. W cieplejszych krajach występuje na zewnątrz w pobliżu wysypisk śmieci, w kanalizacji i systemach odwodnieniowych. Może latać, szczególnie nocą wokół latarni. Często watuje przez otwarte okna do pomieszczeń. Sybko się porusza Po powierzchniach poziomych natomiast nie potrafi wspinać się na pionowe ściany.
Zwalczanie
Podobnie jak w przypadku innych gatunków karaczanów kontrolę i zwalczanie można prowadzić przy użyciu pułapek do wyłapywania owadów oraz zabiegów z użyciem preparatów w postaci żelu czy preparatów opryskowych o działaniu rezydualnym. Opryski można łączyć z zabiegami ULV, zamgławianiem termicznym i aerozolowaniem. Bardzo ważne jest utrzymanie odpowiednich warunków higienicznych uniemożliwiających rozwój karaczanów.

Karaczan wschodni

karczanwschodni

Opis ogólny
Karaczan wschodni zwany również karaluchem lub szwabem jest owadem znacznie większym od prusaka. Dorosłe osobniki o długości 20-28 mm są koloru ciemno-brązowego, niemal czarnego. Samiec jest mniejszy od samicy. Samica i samiec różnią się budową skrzydeł. U samca nakrywają one dwie trzecie odwłoka, natomiast u samicy są szczątkowe. Ze względu na bardzo zredukowane poduszeczki na stopach dorosłe osobniki słabo poruszają się po gładkich pionowych powierzchniach. Z tego powodu owad ten znajdowany jest głównie na powierzchniach poziomych. B. orientalis preferuje niższe temperatury od prusaka.
Biologia, rozwój
Samica składa jaja w kokony w terminie dwóch tygodni po ostatecznym przeobrażeniu się w osobnika dorosłego. W ciągu swojego życia (maksymalnie do 1 roku, przeciętnie 4,5 miesiąca) składa 5 do 10 ootek z jajami. Kokony są grubościenne, odporne na warunki zewnętrzne, długości około 12 mm, każdy zawiera do 16 jaj. Umieszczane są w miejscach ciemnych i wilgotnych, mogą być zagrzebywane w piasku lub okrywane szczątkami z otoczenia.
Mlecznobiałe nimfy lęgną się po 6-12 tygodniach. W kilka godzin po wylęgu larwy żółkną by po kolejnych linieniach osiągnąć barwę ciemnobrązową, prawie czarną. Nimfy linieją 7-10 razy, w zależności od temperatury i wilgotności może to trwać od 10 miesięcy ( w temperaturze 30ºC i przy dużej wilgotności) do 4 lat. Samice mają więcej stadiów larwalnych od samców. Z każdym kolejnym linieniem rozwijają się skrzydła, czułki (u nimf krótsze niż u osobników dorosłych) i cerci.
Karaluchy wrażliwe są na działanie niskiej temperatury, a jeszcze bardziej na brak wody i małą wilgotność powietrza. Podobnie jak prusaki aktywne są nocą. W ciągu dnia kryją się w różnych szparach i szczelinach. Sposobem odżywiania nie różnią się od prusaków.
Zwalczanie
Najskuteczniejszą metodą, podobnie jak przy zwalczaniu prusaków, jest zastosowanie trutek pokarmowych w postaci żelu. Wykorzystywane są również preparaty opryskowe o działaniu rezydualnym, wspomagane przez preparaty stosowane metodą ULV lub inne do aerozolowania czy zadymiania. Do określenia wielkości populacji i fizycznego wyłapywania mogą posłużyć pułapki lepne.

Kobielatka kawowa

Długość ciała 2,5 – 4,5 mm, pokrywy szarobrązowe z jaśniejszymi plamkami. Głowa mała, wyciągnięta w ryjek, oczy wypukłe. Czułki proste, 3 ostatnie człony zgrubiałe i prawie czarne. Przedplecze silnie rozszerzone ku tyłowi. Odnóża mocne, długie, o nieco zgrubiałych udach.
Pochodzi prawdopodobnie z Indii, obecnie występuje na całym świecie i może być do nas przywożona z nasionami kawy, kakao i ziarnem kukurydzy. Może żerować w innych nasionach, orzechach i roślinach leczniczych.

Komar brzęczący

komar

Komar brzęczący jest najpospolitszym „krwiopijcą” w środowisku miejskim. Podobnie jak mucha domowa czy karaczan prusak, przystosował się idealnie do niemalże każdego siedliska utworzonego lub zmienionego przez człowieka. Podgatunek Culex pipiens pipiens zamieszkuje środowiska naturalne i rolnicze, natomiast C. pipiens molestus uzależnił swój byt od środowiska ludzkiego, wiejskiego i podmiejskiego, dlatego rzadko występuje w innych miejscach. Może lęgnąć się nawet w zbiornikach bardzo zanieczyszczonych, takich jak odstojniki ścieków i przeciekające węzły cieplne. Jego rozwój może się odbywać w całkowitej ciemności przez cały rok, jeżeli tylko temperatura wody w zalanych piwnicach nie spada poniżej 14oC. Może stać się lokalną plagą, jeśli namnoży się licznie np. w tunelach kolei podziemnych lub obszernych piwnicach z cieknącą wodą. Z tych miejsc przedostaje się do pomieszczeń mieszkalnych i może atakować ludzi nawet w grudniu lub w styczniu.
Samice i samce komara brzęczącego łączą się w pary już po 48 godzinach po opuszczeniu poczwarek. Samica kopuluje jeden raz w życiu, a otrzymane od samca plemniki gromadzi w ciele w specjalnym zbiorniczku. Plemniki stopniowo są uwalniane w celu zapłodnienia rozwijających się jaj. Do produkcji jaj samica potrzebuje wysoko białkowego pokarmu, a więc krwi, dlatego zaraz po kopulacji poszukuje gospodarza. Człowiek wydziela charakterystyczny dla niego zapach, dwutlenek węgla i ciepło, czym wabi komary.
Aparat gębowy samicy jest typu kłująco – ssącego. Przekłuwa ona skórę żywiciela kłujką, która składa się z sześciu sztylecików: pary żuwaczek, pary szczęk, podgębia i wargi górnej. Poszczególne części aparatu gębowego są ułożone w rynienkowatej wardze dolnej. Skórę przebijają igiełkowate żuwaczki i szczęki. Przez kanalik znajdujący się w podgębiu komar spuszcza do rany ślinę, która zawiera substancje zapobiegające krzepnięciu krwi. Warga górna tworzy rynienkę, którą krew żywiciela przedostaje się do przewodu pokarmowego komara. W tym czasie warga dolna zgina się i opiera się o skórę. U samców narządy gębowe są bardzo uproszczone i nie potrafią nimi przebić skóry ssaków. Odżywiają się wyciekającym sokiem roślin i nektarem kwiatów.
Opite krwią samice przystępują do składania jaj. Jaja są składane do wody pojedynczo, po czym zlepiają się substancją kleistą w złoża pionowych jaj, które przybierają kształt łódeczki, unoszącej się na powierzchni wody.
Płodność samic, które posiliły się krwią ludzką, jest wysoka i wynosi do 2100 jaj składanych w 30 złożach. Po 24 – 36 godzinach z jaj wylęgają się larwy. Larwy zaopatrzone są w długie czułki i w długi syfon, na którym znajdują się cztery pęczki włosków: dwa pęczki zawierają po 2 włoski, dwa po 3 włoski. Larwy rozwijają się pobierając pokarm (bakterie, resztki organiczne) z różnych głębokości w wodach słodkich, bogatych w szczątki organiczne. Może to być stojąca woda popowodziowa, ale także woda w różnych naczyniach, w starych beczkach, w sadzawkach ogrodowych (w oczkach wodnych), w kałużach i rynnach.
Po 7 – 10 dniach larwy kończą rozwój i przechodzą w stadium poczwarki, która trwa tylko 2 – 4 dni. Z poczwarek wylatują osobniki dorosłe, gotowe wydać szereg następnych pokoleń w czasie sezonu, jeśli znajdą odpowiednie miejsca do rozmnażania się. Tempo rozwoju pokolenia komara zależy wyraźnie od temperatury. Optymalna temperatura dla rozwoju waha się od 20 do 25oC. Rozwój pokolenia trwa wówczas 10-14 dni, a w gorszych warunkach może być wydłużony do 3-5 tygodni.
Latem może powstać 4 – 5 pokoleń komara kłującego, a jeśli lato jest gorące – nawet 6-7, a więc miliony potomnych osobników.
Zimują zapłodnione samice w chłodnych i stosunkowo wilgotnych miejscach, często w piwnicach, gdzie w letargu oczekują na ciepło wiosenne.

Komar widliszek

widliszek

Samica widliszka po zapłodnieniu szuka żywiciela, z którego pobiera krew. Kilka dni po krwistym posiłku składa na wodzie od 150 do 340 jaj, a zdarza się, że nawet więcej. Wybiera naturalne zbiorniki wodne, które zawierają czystą wodę stojącą, w której znajdują się glony i inne podwodne rośliny zaopatrujące wodę w tlen i zapewniające larwom liczne kryjówki przed drapieżcami.
Jaja komara widliszka są wrzecionowate, zaopatrzone z boków w komory powietrzne, które utrzymują je na powierzchni wody. W wodzie jaja są rozrzucone pojedynczo, tworząc na powierzchni figury o kształcie sieci lub gwiazd. Po kilku godzinach początkowo białawe jaja ciemnieją. Ich rozwój odbywa się w temperaturze powyżej 10oC. Z jaj wylęgają się larwy, które linieją trzy razy; są więc cztery stadia larwalne. Larwy nie mają syfonu oddechowego, ale ich ciało pokrywają włoski w kształcie liści palmy, dzięki którym larwy układają się więc równolegle do powierzchni wody, aby utrzymać kontakt z powietrzem i pobierać pokarm. Głowę obracają o 180o do tafli wody i żywią się glonami, grzybami i bakteriami pobieranymi bezpośrednio z powierzchni wody. Po czwartym linieniu larw uwalnia się poczwarka. Poczwarka nie pobiera pokarmu, ale jest ruchliwa. Z niej po 3-4 dniach powstaje dorosły owad.
W upalne i ciepłe lata rozwój pokolenia trwa 3-4 tygodnie, w porze chłodniejszej trwa dłużej. W naszym kraju powstają 3-4 pokolenia widliszka.
Dorosłe widliszki trzymają się miejsc lęgu i odbywają loty w poszukiwaniu żywiciela i kryjówek do zimowania, nie dłuższe niż kilkaset metrów. Na większe odległości mogą być zwiane przez silny wiatr.
Zimują zapłodnione samice widliszków, u których rozwój jajników jest zahamowany. Na kryjówki zimowe wybierają pomieszczenia ludzkie, piwnice, obory. W okresie zimy nie pobierają pokarmu.

Kowal bezskrzydły

kowal

Kowal bezskrzydły to pospolity w Polsce owad z rzędu pluskwiaków, o charakterystycznym – czerwonym zabarwieniu z czarnymi plamkami, żyjącym w dużych grupach. Można je zobaczyć w nasłonecznionych miejscach u podstawy pni drzew, płotów. występują tylko z pierwszą parą skrzydeł lub dwoma (polimorfizm)
Długość ciała: 1 cm
Występowanie
Europa, Północna Afryka, Azja, bardzo pospolity w Polsce
Pokarm
Wszystkożerne. Żywią się sokami roślin i martwych owadów i mięczaków.
Rozmnażanie
Samica składa jaja w podłożu. Z jaj w czerwcu wykluwają się larwy. Podczas kopulacji owady samiec i samica poruszają się szczepione odwłokami.
Zachowanie
Żyją w skupiskach blisko drzew. Dorosłe owady zimują.

Kret europejski

kret

Kret jest nam doskonale znany. Jest to ssak o ciele krępym, wałeczkowatym, długości 11 – 17 cm, z krótkim ogonkiem. Głowę ma małą, wciągniętą w ryjek. Oczy są prawie całkowicie zredukowane. Szyja nie wyróżnia się od reszty ciała. Pokryty jest miękkim, aksamitnym włosem. Od strony grzbietowej jest czarny, błyszczący, a od spodu jego sierść jest szara. Stopy przednich nóg są łopatowate, przystosowane do drążenia kanałów. Zasiedla gleby wilgotne i próchniczne, unika jednak miejsc suchych, kamienistych i gleb o wysokim poziomie wód gruntowych.
Zimuje w korytarzach w glebie na głębokości 50 – 60 cm, poniżej poziomu zamarzania, ale nie zapada w sen zimowy. Wiosną kopie pod powierzchnią gleby korytarze, zwane żerowiskowymi, tworząc kopczyki – kretowiska, które przysypują młode roślinki.
W ciągu doby ma 3 ośmiogodzinne cykle. W czasie każdego z nich około 4 godziny wędruje w korytarzach i żeruje, a pozostałe 4 przesypia w gnieździe. Najbardziej aktywny jest w czasie cyklu, który przypada na godziny poranne, stąd najwięcej kretowisk powstaje rankiem. Wiosną zakłada komorę lęgową, do której prowadzi labirynt podziemnych korytarzy. Po 3 – 4 tygodniach po kopulacji, samica rodzi od 2 do 7 młodych w gnieździe zbudowanym z trawy, liści i mchu, na głębokości od 30 do 50 cm. Młode przebywają w gnieździe około 35 dni. Dojrzałość płciową osiągają w przyszłym roku. Krety żyją do 3 lat.

Krety żywią się wyłącznie pokarmem zwierzęcym, jaki znajdą w glebie, a więc dżdżownicami, pędrakami, drutowcami, ślimakami oraz larwami i poczwarkami wielu innych gatunków owadów, w tym szkodników roślin. Mogą też zjeść drobne gryzonie, ślimaki i żaby. Na zimę gromadzą znaczne zapasy, złożone przeważnie z dżdżownic, które zakopują w pobliżu gniazda.
Drążąc podziemne korytarze w poszukiwaniu pożywienia, kret podrywa rośliny, przerywając ich korzenie. Szczególnie duże szkody powoduje w ogrodach, w inspektach, na pastwiskach, polach uprawnych i golfowych. Żałośnie wyglądają wypielęgnowane trawniki przeorane przez krety. Kretowiska utrudniają koszenie traw, a krety kopiąc korytarze niszczą korzenie często cennych roślin, które w wyniku przewracają się i zamierają. Szkody pośrednie wywołane przez kreta mogą być duże, zwłaszcza w inspektach i pod osłonami, a także często w uprawie gruntowej na młodych plantacjach. Wyjadając pożyteczne dżdżownice (stanowią one aż 90% jego menu) kret powoduje szkodę pośrednią, gdyż dżdżownice spulchniają i przewietrzają glebę, a także wzbogacają ją w próchnicę.
Kret jest bardzo pożyteczny, gdyż jest naszym sprzymierzeńcem w walce z groźnymi szkodnikami glebowymi. Kret ma niezwykły słuch. Podczas żerowania wyszukuje swoje ofiary słuchem. Kret słyszy nawet odgłosy spadających kropli deszczu na powierzchnię gleby, dlatego wykorzystujemy dźwięki do wypłaszania nieproszonego gościa z naszego ogrodu.
Metody odstraszania kretów. Ogrodnicy stosują szereg „domowych” sposobów odstraszania kretów. Do korytarzy wkopują puste butelki z szyjkami skierowanymi do góry i wystającymi 5-10 cm nad poziom gleby. Wpadający do butelek wiatr wydaje dźwięki, jak piszczałka w organach, które na kreta ponoć działają odstraszająco. Instalowane są wiatraczki, których skrzydła poruszając się na wietrze wydają dźwięki, gdy uderzają o sprężystą deseczkę. Rozpinane są też naprężone druty między palikami wbitymi w ziemię. Inni wbijają w kretowisko kołek drewniany i co jakiś czas uderzają w niego drugim kołkiem. Powstający w ten sposób hałas rozchodzi się w glebie, działa drażniąco na czuły zmysł słuchu kreta i go wypłasza.
W korytarzach umieszcza się szmaty namoczone w ropie, nafcie, fenolu lub w terpentynie. Do korytarzy wrzucane są kawałki karbidu. Odstraszająco na kreta działają również zapachy wydzielane przez aksamitkę, bazylię, komosę i wilczomlecz, dlatego rośliny te warto posadzić wzdłuż ogrodzenia. Inspekty można zabezpieczać wkopując na głębokość 20 – 30 cm siatkę metalową lub plastykową.
Metody wyłapywania kretów.
Gdy krety niszczą nasz trawnik lub uprawy w ogrodzie, wtedy najlepszym sposobem na pozbycie się problemu jest złapać kreta i przenieść go tam, gdzie nie będzie powodował szkód.
Są dwa sposoby wyłapywania kretów:
wykopywać krety łopatą w momencie, gdy wyrzuca kretowinę;
umieścić Pułapkę do łapania kretów i nornic ABC w kanale wykopanym przez kreta.
Kret jest u nas objęty ochroną gatunkową. Zwalczanie (zabijanie) kreta jest dopuszczalne tylko przy licznym wystąpieniu w ogrodach, tylko na terenach ogrodzonych (ogródki przydomowe, działkowe, inspekty), gdy rzeczywiście stanowi ogromny problem.

Mącznik młynarek

mlynarek

Chrząszcz długości 12 – 16 mm, ciemnobrązowy z tłustym połyskiem, tylko spód ciała i odnóża nieco jaśniejsze. Głowa wyraźnie węższa od przedplecza. Czułki 11-członowe, perełkowate, tylko ostatni człon nieco większy. Pokrywy prawie równoległe, z delikatną rynienką na zewnątrz i głębokimi rowkami na powierzchni. Skrzydła lotne dobrze rozwinięte, chrząszcze chętnie latają.
Szkodnik polifagiczny, występujący na wszystkich produktach pochodzenia roślinnego, sporadycznie spotykany na mięsie i martwych zwierzętach. Larwy mogą uszkadzać sita i opakowania.
Poza zjadaniem dużych ilości pokarmu, larwy zanieczyszczają go kałem i wylinkami. Są pokarmem dla drobnych zwierząt, ptaków i ryb.
Gatunek kosmopolityczny występujący bardzo często w pomieszczeniach zamkniętych, ale z uwagi na długi okres rozwoju nie występuje w dużych ilościach.

Mklik daktylowiec

daktylowiec

Motyl o rozpiętości skrzydeł 9 – 14 mm (samce) i 11 – 16 mm (samice) o zmiennym ubarwieniu uzależnionym od pokarmu gąsienicy. Przednie skrzydła są najczęściej szare lub szarobrunatne z odcieniem brązowym. Na przednich skrzydłach w odległości 1/3 od wierzchołka występuje wyraźna zygzakowata linia, ograniczona od wewnątrz ciemniejszymi, a od zewnątrz jaśniejszymi łuskami. Strzępina barwy skrzydła.
Na podstawie przedstawionych danych można uznać ten gatunek za szkodnika kosmopolitycznego. Gatunek występuje stale w strefie tropikalnej i subtropikalnej, skąd z produktami spożywczymi jest rozwlekany po całym świecie.

Mklik figowiak

figowiak

Rozpiętość skrzydeł motyla 6,0 – 8,5 mm. Przednie skrzydła żółtoszare, mają niewyraźne linie poprzeczne. Linia bliższa podstawy skrzydła przebiega ukośnie. Skrzydła tylne białawe, głowa i tułów szare. Gatunek występuje w strefie tropikalnej na suszonych owocach, orzechach, kakao i przetworach zbożowych.

Mklik kauczukowiec

kauczukowiec

Rozpiętość skrzydeł motyla wynosi 9 – 11 mm, ubarwienie przednich skrzydeł zmienne, od brązowej do ciemnoszarej z dwoma poprzecznymi, jasnymi paskami. Pasek przy podstawie skrzydła jest zygzakowaty i biegnie przez ciemniejsze tło.
Występuje w strefie klimatu tropikalnego, do nas przywożony z produktami importowanymi.

Mklik mączny

maczny

Rozpiętość skrzydeł 20 – 25 mm, długość ciała 10 – 14 mm. Przednie skrzydła szare z niebieskawym odcieniem, w ich części nasadowej i wierzchołkowej występują poprzeczne, czarne, zygzakowate linie. Tylne skrzydła są szerokie, jasnoszare, z ciemniejszymi żyłkami i obwódką zewnętrzną. Skrzydła w czasie spoczynku złożone dachówkowato wzdłuż tułowia.
Szkodnik poraża rozdrobnione produkty pochodzenia zbożowego (mąka, płatki, kasze), a także orzechy, suszone warzywa, suszone owoce, kakao.
Występuje w strefie klimatu umiarkowanego, w Polsce bardzo groźny szkodnik występujący pospolicie w magazynach, sklepach, młynach i piekarniach. Może wyrządzić poważne szkody.

Mklik próchniczek

prochniaczek

Rozpiętość skrzydeł 16-22 mm, długość ciała 8-11 mm. Przednie skrzydła niebieskawo szare lub brązowo szare z dwoma jaśniejszymi, poprzecznymi przepaskami. Samce u podstawy skrzydeł mają pęczek jasnych włosków. Tylne skrzydła jasnoszare. Głowa i tułów brązowo szare lub popielate.
Jaja zaraz po złożeniu są białe, połyskujące, prawie okrągłe. Gąsienice białe, różowe lub zielonkawe do 14 mm długości. Poczwarka 7-9 mm długości, ukryta w kokonie.
Motyle nie pobierają pokarmu i żyją do kilkunastu dni. Samica składa do 150 jaj bezpośrednio na produkty pokarmowe. Gąsienice po wyjściu z jaj wytwarzają przędzę i żerują w kokonie.
W temperaturze pokojowej jedno pokolenie rozwija się w ciągu 82-364 dni, gdyż pewien procent gąsienic zapada w diapauzę. Motyle spotykane są w wolnej przyrodzie i w sierpniu składają jaja na suszące się liście tytoniu. W magazynach rozwój jest możliwy w temperaturze powyżej 15ºC, w pomieszczeniach ogrzewanych mogą rozwinąć się 2 lub 3 pokolenia. Szkodnik poraża ziarna zbóż i jego przetwory, zioła, suszone warzywa i owoce, tytoń, nasiona kakao, czekoladę. Gatunek kosmopolityczny.

Mucha domowa

muchadomowa

Opis ogólny
Mucha domowa jest kosmopolitycznym owadem z rodziny muchowatych często spotykanym w domach i zabudowaniach gospodarczych. Dorosłe owady są długości 6-9 mm, a rozpiętość skrzydeł waha się od 13 do15 mm. Mucha domowa posiada dużą głowę, szary tułów z 4 podłużnymi ciemnymi paskami i żółtawym odwłokiem. Większą część głowy zajmują duże, złożone oczy. Pomiędzy oczami znajduje się para „kiełbaskowatych” czułek, które spełniają u muchy rolę receptora zapachów. Poniżej znajduje się spiralnie zwinięty aparat gębowy zakończony gąbczastą poduszeczką – rostrum. Aparat gębowy ssąco-liżący umożliwia muchom pobieranie także pokarmów suchych.
Na końcu każdej z sześciu nóg znajduje się para pazurków i para lepkich poduszeczek. Skrzydła dołączone są do środkowego, trój segmentowego tułowia i mają charakterystyczne użyłkowanie.
Biologia, rozwój
Do zapłodnienia dochodzi tylko raz. Praktycznie w 48 godzin po wylęgu dorosła samica jest zdolna do składania jaj. W czasie swojego życia (1-3 miesięcy) składa 4-5 złóż jajowych po 100-150 szt. w każdym. Perłowo białe, cylindryczne jaja składa w wilgotne, gnijące materiały, jak resztki domowe, kompost lub obornik, kał zwierząt, padlinę, gnijące warzywa i owoce. Larwy lęgną się z jaj po 8-48 godzinach i są beznogie, gładkie i białe. Zwane są czerwiem. Wciskają się w produkty unikając światła i szukając optymalnej temperatury 40 – 50ºC. Dwukrotnie linieją przechodząc trzy stadia. Okres larwalny trwa około 7 dni. Larwy ostatniego stadium zmieniają środowisko bytowania, poszukują miejsc suchych (wyschnięty nawóz, sucha luźna ziemia, pęknięcia i szczeliny ścian).Tam przepoczwarczają się, a rozwój poczwarki trwa około 3-5 dni. Poczwarki są charakterystyczne, jajowatego kształtu, ciemnobrązowe, mocne. Rozwój much od jaja poprzez postać larwy i poczwarki do postaci dojrzałej, trwa około14 dni w miesiącach letnich, a w chłodniejszych około 25 dni. Temperatura podczas rozwoju much jest czynnikiem krytycznym.
Zimują osobniki dorosłe. Na okres zimy wybierają suche, nie ogrzane miejsca w stajniach, oborach, pomieszczeniach mieszkalnych. W tym czasie nie odżywiają się, ani nie rozmnażają.
Zwalczanie
Bardzo ważnym jest zachowanie odpowiednich standardów higienicznych i likwidacja lub odseparowanie miejsc rozwoju. Obiekty można zabezpieczyć przez odpowiednie uszczelnienie, stosowanie siatek na oknach i lamp owadobójczych wewnątrz pomieszczeń. Preparaty do zwalczania much to coraz częściej trutki pokarmowe nanoszone na powierzchnie metodą opryskową lub przy pomocy malowania. Niektóre w postaci granulatu można rozsypywać. Bardzo dobre efekty daje metoda zamgławiania ULV lub zamgławiania termicznego. W przypadku stosowania preparatów pozostałościowych należy się liczyć z możliwością pojawienia się odporności. Przy zwalczaniu tych owadów należy często wymieniać preparaty zmieniając grupy chemiczne.

Muszka owocowa

muszkaowocowa

Opis ogólny
Muszka owocowa to niewielki owad (wielkości 2-3 mm) należący do rzędu muchówek. Tułów i odwłok koloru jasnożółtego do brązowego, odwłok od dołu jasnoszary. Cechą charakterystyczną większości owadów tego gatunku są duże, wyraźne czerwone oczy. Nazwa muszka owocowa pochodzi stąd, że owady te odżywiają się gnijącymi owocami
Muszki owocowe można spotkać w pobliżu drzew owocowych, gdzie przebywają wokół leżących na ziemi fermentujących owoców. Atrakcyjne są dla nich zapachy wszelkich produktów fermentujących, wina, słodkich konfitur, dżemów, a także octu. Dzięki łatwej hodowli, prostemu sposobowi krzyżowania oraz szybkiemu wzrostowi (zdolne do rozmnażania po 2-3 tygodniach) są one powszechnie stosowane w badaniach genetycznych.
Biologia, rozwój
Muszki należące do Drosophila spp. różnią się co do możliwości rozwoju. Muszka owocowa (Drosophila melanogaster) rozwija się dosyć licznie. Dorosła samica może jednorazowo złożyć od 10 do 20 jaj a w ciągu życia składa 200 – 300 jaj. Rozwijające się larwy żywią się mikroorganizmami występującymi na fermentującym, rozkładającym się podłożu. W zależności od temperatury podłoża, na którym się rozwijają, ilości larw, rozwój może trwać od 7 do 60 dni. Temperatura optymalna to ok. 25°C.W tej temperaturze cykl życiowy trwa 10 dni.
Zwalczanie
W pierwszym rzędzie należy znaleźć wszelkie produkty, które sa miejscem rozwoju tych owadów i usunąć je. Dorosłe owady można zwalczać stosując zamgławianie zimną lub gorącą mgłą. Można również zastosować preparaty o działaniu rezydualnym.

Mysz domowa

myszdomowa

Mysz domowa występuje w całej Polsce. W lecie przebywa głównie na polach uprawnych (zboża), w ogrodach i sadach. Zimą przenosi się do zabudowań, chociaż może zimować również w polu.
Obserwuje się trzy etapy inwazji naszych domów i obiektów gospodarczych przez myszy: pierwszy tuż po żniwach, drugi po pierwszych przymrozkach i trzeci po dużych mrozach w styczniu lub w lutym.
Mysz domowa ma ciało smukłe, głowę stosunkowo szeroką o zaostrzonym pysku. Zęby przednie (siekacze) mają na wewnętrznej stronie schodkowate wcięcia, charakterystyczne tylko dla tego gatunku. Uszy przygięte do przodu zwykle sięgają oczu. Stopy są krótkie i szerokie. Okrywa włosowa na grzbiecie ma barwę szarą lub żółtawo szarą, na brzuchu kremową lub biało popielatą. Długość głowy i tułowia dochodzi do 11 cm, ogona do 10 cm. Dorosły osobnik waży od 10 do 21 g. Ciąża u myszy domowej trwa 19 – 21 dni. Samica rodzi 7 – 8 razy w ciągu roku (czasem nawet do 10 razy) po 4 – 16 młodych. Młode karmi mlekiem przez 25 dni.
Młode osiągają dojrzałość płciową w wieku 2-3 miesięcy (często po 42 dniach). W domach, zakładach przemysłowych i magazynach rozród myszy domowej trwa cały rok. Mysz domowa żyje do 2 lat, ale najczęściej 9-12 miesięcy (tabela str. 6).
Mysz domowa ma licznych wrogów naturalnych, z których należy wymienić kota, łasicę, tchórza, kunę domową, krukowate, sowy i inne ptaki drapieżne. Mysz domowa kopie długie i proste korytarze płytko (20-30 cm) pod ziemią a gniazda zakłada pod korzeniami drzew, na miedzach, w stertach, w budynkach mieszkalnych i gospodarskich. Do gniazda założonego
w ziemi prowadzą zwykle 2-3 chodniki, każdy długości 40-60 cm. Gniazdo wyścieła suchymi źdźbłami i liśćmi traw. Gniazda mysz domowa zakłada zawsze w pobliżu źródeł pożywienia. Zdarza się też, że gniazdo urządza w opuszczonych norach innych gryzoni. Mysz żeruje głównie w nocy, ale również można ją zobaczyć za dnia. Jest wszystkożerna. Zjada pokarm roślinny i zwierzęcy.
Jest pospolitym szkodnikiem w stogach, w stodołach, przechowalniach, domach. Żywi się owadami, ziarnem zbóż, kukurydzą, warzywami, owocami, przechowywaną żywnością w magazynach i spiżarniach. Nie gromadzi zapasów, dlatego występuje w miejscach bogatych w pokarm. Na miejscu żeru można znaleźć charakterystyczne drobne odchody. Wydziela specyficzny, wszystkim dobrze znany „mysi” zapach. Zapach ten pozostawia samiec, gdy znakuje swoje terytorium stężonym moczem.
Mysz domowa jest bardzo żarłoczna. Zjada bardzo dużo produktów żywnościowych, a dziesięć razy więcej zanieczyszcza moczem i kałem, czyniąc je niezdatnymi do spożycia. W ciągu roku jedna para myszy domowej pozostawia tam, gdzie żeruje, ponad 10 000 grudek kału i prawie 2 litry moczu. Przy dużym zagęszczeniu wyrządza znaczne szkody na polach zbóż. Występując w naszych mieszkaniach przegryza opakowania, ubrania, wyroby ze skór, książki i z resztek buduje swoje gniazda.
Myszy zwalczamy za pomocą rodentycydów. Nowoczesne rodentycydy są zatrutą przynętą (trutką), w skład której wchodzi antykoagulant (trucizna gryzoni), związki wabiące (np. przynęty pokarmowe), związki mumifikujące, wosk i bitrex, czyli bardzo gorzka substancja zabezpieczająca nas przed przypadkowym spożyciem trutki. Popularne trutki produkowane są w formie granulatu. Granulaty są chętnie zjadane przez gryzonie, gdyż rozmiar granulek przypomina im duże nasiona lub orzechy.
Równie popularne są trutki w formie kostek woskowych. Trutki umieszcza się w karmnikach deratyzacyjnych, które stawiamy przy ścianach, wzdłuż tras przebiegu gryzoni.

Rybik cukrowy

rybik

Opis ogólny
Owady długości 12-19mm , bezskrzydłe z ciałem spłaszczonym, kształtem przypominające łzę, marchewkę lub rybę, zwężające się od przodu ku tyłowi. Generalnie pokryty drobnymi łuseczkami. Kolor od jasno srebrnego do prawie czarnego z charakterystycznym metalicznym połyskiem. Czułki długie, nitkowate. Na tyle, na końcu 11 segmentowego odwłoka 2 szczecinowate wyrostki rylcowe (cerci) i dodatkowy dłuższy wyrostek zwany nicią odwłokową. Aparat gębowy typu gryzącego.

Biologia, rozwój
Samica rybika cukrowego składa dziennie 1-3 jaj umieszczając je w szczelinach i pęknięciach, pod różnymi przedmiotami lub bezpośrednio na powierzchnie. W ciągu życia może złożyć do 100 drobnych biało- żółtych jaj. Do wyklucia potrzebują temperatury 22- 32ºC dosyć wysokiej wilgotności na poziomie 50 -75%. Rozwój jaja w tych warunkach może trwać do 43 dni. Następnie rozwija się 6-7 stadiów larwalnych. Całkowity rozwój do osobnika dorosłego w zależności od warunków może trwać 7do 9 miesięcy. Samica osiąga dojrzałość płciową po 3 – 4 latach. Owady te długo żyją nawet do 8 lat. Rybiki prowadzą nocny tryb życia, unikają światła. Często spotykane są łazienkach, kuchniach, piekarniach i innych ciepłych i wilgotnych pomieszczeniach.
Zwalczanie
Rybik cukrowy nie ma większego znaczenia ani gospodarczego ani sanitarnego. Często uważany jest za szkodnika jeżeli występuje w dużej ilości. Ulubionym pokarmem jest skrobia, papier, resztki pokarmów, kleje, cukry i martwe owady, ale także syntetyczny jedwab czy bawełna. Zwalczanie trzeba rozpocząć od eliminacji źródeł pożywienia lub zamykania go w szczelnych pojemnikach, likwidacji wszelkich szczelin i pęknięć w ścianach i podłogach, zmiany – obniżenia temperatury i wilgotności w pomieszczeniach w których się rozwijają. Zwalczanie chemiczne należy ograniczyć do miejsc bytowania rybików, a więc typowy zabieg preparatami o działaniu pozostałościowym w szczeliny i pęknięcia. Zabiegi na dużych powierzchniach nie zwiększą skuteczności.

Szczur wędrowny

szczur

Opis ogólny
Najpospolitszym szczurem w Polsce jest szczur wędrowny. Wyróżnić można jego zgrupowania zasiedlające doliny rzek, wilgotne starorzecza i zlewiska oraz populacje przechodzące na okres wegetacyjny z domostw na pola uprawne i brzegi rzek. W budynkach mieszkalnych i gospodarskich najchętniej zajmują zaciszne miejsca w piwnicach, pod podłogami oraz w kanałach i urządzeniach kanalizacyjnych.
Szczur wędrowny jest stosunkowo dużym zwierzęciem. Ciało ma krępe, głowę szeroką, pysk tępo zakończony. Jeśli jego uszy zostaną przygięte do przodu, wówczas nie sięgają oka. Ogon pokryty jest drobnymi łuskami oraz rzadkimi, krótkimi włosami. Ubarwienie grzbietu jest najczęściej brunatno szare, brzucha białawe z odcieniem szarawym lub żółtawym. Długość głowy i tułowia wynosi 19 – 30 cm, a ogona od 15 do 23 cm.
Szczury zakładają gniazda w zacisznych kryjówkach zabudowań (piwnice, rury kanalizacyjne) lub w glebie na głębokości do 40 – 50 cm. Nory poszczególnych osobników są połączone korytarzami. Na powierzchni wydeptane ścieżki łączą otwory wylotowe nor. Przed otworami nor nie spotyka się kopczyków ziemi. Na terenach nisko położonych szczur wędrowny umieszcza gniazdo na kępach lub nawet zawiesza na trzcinach, na wysokości 10-20 cm nad lustrem wody. Na brzegu zbiornika wodnego buduje piętrowe nory, których otwory znajdują się na różnych wysokościach nad lustrem wody. Gdy poziom wody podnosi się i zalewa dolne piętra, szczur korzysta z wyżej położonych części nor, do których się przemieszcza. Pod śniegiem szczury nie budują tuneli, a warstwa sypkiego śniegu grubości 15 cm jest dla szczura przeszkodą nie do pokonania. Szczur może poruszać się jedynie po twardej powierzchni śniegu, wydeptując na niej ścieżki.
Ciąża u szczura wędrownego trwa 21 – 23 dni. Samica rodzi najczęściej 3 – 6 razy w roku po 7 – 8 (nawet do 12) młodych. Dojrzałość płciową osiągają one w wieku 3 – 4 miesięcy. Żyją 3 – 4 lata, ale najczęściej 12 – 18 miesięcy.
Szczury są bardzo ruchliwe, aktywne w ciągu całej doby, głównie jednak nocą. Wiosną migrują zwierzęta w różnym wieku, a jesienią przeważnie osobniki młode. W ciągu doby mogą pokonać odległość 600 m, a w ciągu roku – 20 km. Są bardzo ostrożne. Wędrują tylko w nocy w grupach po kilkanaście lub kilkadziesiąt osobników, rzadko pojedynczo, zachowując się cicho. Szczur wędrowny dobrze pływa i nurkuje, ale gorzej się wspina.

Żywiak chlebowiec

zywiak

Chrząszcz długości 2 – 5 mm, barwy czerwonobrązowej. Całe ciało pokryte żółtawymi włoskami. Czułki nitkowate 11-członowe. Przedplecze jest mocno sklepione, delikatnie punktowane, u podstawy równe szerokości pokryw. Na pokrywach dołki ułożone w regularne podłużne linie.
Samce nieco mniejsze od samic. Chrząszcze są aktywne wieczorem i w nocy. Jest gatunkiem kosmopolitycznym występującym w Ameryce Północnej i Europie, jest całkowicie przystosowany do życia w pomieszczeniach zamkniętych. Może rozwijać się we wszystkich produktach pochodzenia roślinnego – produkty zbożowo-mączne, pieczywo, przyprawy, suszone owoce, zioła, zbiory botaniczne, sporadycznie w produktach zwierzęcych. Z uwagi na ukryty tryb życia larw ich obecność wykrywana jest zbyt późno.

Chcesz wiedzieć wiecej? Zamówić usługę?
Wypełnij formularz kontaktowy

Lub zadzwoń!
602 346 699
Firma Robex oferuje: Deratyzacja Bydgoszcz, Dezynsekcja Bydgoszcz, tępienie gryzoni Bydgoszcz, zabezpieczenie przed ptakami Bydgoszcz, zwalczanie karaluchów Bydgoszcz, zwalczanie os Bydgoszcz, zwalczanie robactwa Bydgoszcz.